Do tej pory Słowacja była dla mnie krajem przelotowym. To przez kraj naszych południowych sąsiadów jechałem pędząc do Rumunii w 2016 i w 2017 na Bałkany. Tamtejsze drogi nie były mi też obce podczas weekendowych dynamicznych wypadów. Wtedy celem nie była Słowacja sama w sobie, a raczej Bieszczady, w które dojeżdżałem od słowackiej strony.

Pod koniec czerwca zmieniłem jej status z kraju tranzytowego na bardziej pełny i można rzec dojrzały cel wyjazdów motocyklowych. Stwierdzam wtedy, że krótka motocyklowa wizyta na Słowacji to bardzo dobry pomysł na spędzenie weekendu. 

Czuję się trochę jak pies spuszczony z łańcucha ruszając w kierunku granicy w piątkowe popołudnie. Nie przeszkadza mi ani odległość do pokonania, ani zwiększony weekendowy ruch na drogach. Przelatuję przez Śląsk żeby po 18 przekroczyć granicę polsko-słowacką w Zwardoniu.

Dalej, bazując na propozycjach MotoVoyager’a kieruję się przez Oszczadnicę na drogę 520A – trasa biegnąca przez Górną Orawę jest doskonałym intrem do mojej weekendowej włóczęgi. Zaliczam pierwsze winkle i drogi ułożone łagodnie na górskich zboczach. To jest ten moment kiedy zauważam, że natura zaczyna wyraźnie zaznaczać górski charakter szosy, którą jadę.

W okolicy Namiestowa, mając po lewej stronie Jezioro Orwaskie, zaczynam rozglądać się za noclegiem. Ostatecznie znajduję przystępną cenowo opcje w Niżnej koło Twardoszyna. Zajazd jest już zamknięty (nie dojeżdżam wcale późno bo koło 20.30), ale przez telefon gospodarz deklaruje że w 10min będzie i wyda klucze do pokoju. Jak obiecał, tak zrobił. Nawet więcej, bo widząc zmęczonego trudem podróży motonitę otwiera knajpę, nalewa dwa piwa i przynosi do pokoju. Za nocleg, piwa i śniadanie płacę 26 euro. 

 

Dookoła Tatr, ale tylko przez chwilę…

W sobotę po śniadaniu lekko rozleniwiony ruszam w kierunku Tatr. Droga 537, przez lokalnych zwana Magistralą, to jedna z tych tras u naszych sąsiadów, która owiana jest motocyklową legendą. Wielu mi ją polecało, sam też kilkukrotnie nią jeździłem w poprzednich latach. Dlatego też niekoniecznie po raz n-ty chcę powtarzać trasę, którą bądź co bądź znam. Decyduję, że dojadę jedynie na przystanek do Szczyrbskiego Jeziora, a potem zobaczymy – coś się wymyśli. Nad samym jeziorem spędzam dosłownie kilkanaście minut. To dość popularne miejsce na weekendowe wycieczki i choć po stronie słowackiej turystów jest zdecydowanie mniej niż u nas, to jednak to co widzę przypomina nasze zatłoczone szlaki. 

Zostawiam tym samym za sobą Magistralę i zjeżdżam na południe, chwilowo na 538, a potem na 3061. Ta decyzja to strzał w dziesiątkę. Mam praktycznie pustą drogę, dobry asfalt i genialne widoki na Wysokie Tatry. Do tego malownicze pola tuż po sianokosach… każdemu życzę jazdy w tak ekscytujących i łechczących oczy plenerach! Na wysokości Liptovskiej Teplicy z 3061 przerzucam się na 3074 – feria zachwytów nie ustaje. Banan na gębie ukrytej pod kaskiem coraz mocniej rozpycha wypełnienie skorupy. 

Wjeżdżając na drogi 66 i 67 zakładam w głowie, że nastąpi rozczarowanie – krajówka oznacza większy ruch i z reguły mniej atrakcyjną wizualnie trasę. Nie w tym przypadku, bo jadąc przez Dobsinsky Kopec spod opuszczonej blendy wydobywa się kilka soczystych „Ja jebie, ale widok i trasa”. Zresztą zobaczcie na poniższe foto (najlepiej w powiększeniu): 

 

To oczywiście tylko kawałek trasy. Stała się ona w tym momencie jednym z moich żelaznych punktów na motocyklowej mapie Słowacji. 

Rozkoszne winkle… 

… tylko tak mogę określić to co zastałem wjeżdżając w Gemerskiej Polomie na drogę numerowaną liczbą 533. Nie jest to szybka trasa – ilość zakrętów do pokonania wymusza mniej dynamiczną jazdę. Możesz za to spokojnie podziwiać krajobraz. W upalne dni cenię sobie drogi, które są zalesione, bo choć nie jeździ się nimi łatwo, to dają chwilę wytchnienia od słonecznego żaru. Dokładnie tak jest z opisywanym odcinkiem. Poza tym znajduję w niej sporo podobieństw do węgierskiej trasy z Eger do Miszkolc przez Góry Bukowe. Kilkadziesiąt kilometrów frajdy zaburza ostatni fragment – od drogi 535 do Nowej Spiskiej Wsi asfalt już od dawna wymaga wymiany.

Bocznymi drogami dojeżdżam pod Spisky Hrad – trzy kilometry przed zamkiem, w zupełnej głuszy zatrzymuje mnie patrol policji. Serce zaczyna bić szybciej, bo legendy narosłe wokół wysokości mandatów i nieustępliwości słowackich funkcjonariuszy nie biorą się przecież znikąd. Tylko zaraz zaraz… przecież jadę od dłuższego czasu trybem geriatrycznym. Choć przyznam, że nie zerkałem na prędkościomierz (podziwiam w końcu okolice), to odczuwana prędkość jest „w normie”. Jestem spokojniejszy w chwili gdy dostrzegam, że Panowie nie mają nawet suszarki. To tylko rutynowa kontrola – dokumenciki, gadka gdzie i skąd jadę, a po kilku minutach puszczają mnie wolno. 

Jak zamki i tym podobne zazwyczaj omijam podczas moich wojaży, ewentualnie przyglądając się im jedynie z zewnątrz, tak Zamek Spiski wyłączę z pod tej reguły. Tyle, że nie tym razem, bo jest tak cholernie gorąco, że mimo chęci nie decyduję się na łażenie w motocyklowych portach po ruinach. Znajdę czas żeby tu wrócić, bo budowla imponuje swoim rozmiarem, a do tego jest ogromnie fotogeniczna. 

Przez kraj koszycki w kierunku Ojczyzny…

Kilka fotek pod zamkiem, potem jakaś godzina jazdy, obiad w Pytliakovej Krcmie i ocena jak dużo jeszcze motocyklowych kilometrów mogę zrobić u Słowaków. Wszystkie kalkulacje pokazują, że nie dużo. Dlatego z karczmy zawracam w kierunku północy. Dojeżdżam po 21 do Muszyny, gdzie zarezerwowałem nocleg w Willi Trela. Jak się okazuje właściciel też jest motocyklistą, więc mamy okazję wymienić kilka spostrzeżeń o słowackich trasach. 

 

Przewalająca się przez Polskę fala upałów skutecznie przekonuje mnie żeby zjeść śniadanie zaraz po otwarciu kuchni. Obfity posiłek, pakowanie i start. Musze być w domu najpóźniej do 18tej, ale nie chcę traktować drogi powrotnej jako czysty tranzyt. Wybieram więc trasę wzdłuż Popradu w kierunku Nowego Sącza. Przed Sączem odbijam na Wolę Krogulecką. Platforma widokowa, która znajduje się w niej to od teraz obowiązkowy punkt postojowy w trakcie wizyt na Sądecczyźnie. Krajobraz Gorców, rozległego Beskidu Sądeckiego i kilku innych pasm, a do tego leniwie płynący w dole Poprad, to kombinacja, która pozwala na chwilę odpoczynku dla ducha i ciała. 

Spod platformy ruszam naładowany pozytywną energią. Robi się coraz cieplej, ale nie odpuszczę ostatniego już punktu jaki chcę w czasie tego krótkiego wypadu zobaczyć.

Wieś jak malowana

Zalipie to miejsce na mapie Polski, w którym nikt nie odwala lipy malując domy. Jeśli szukasz ciekawego miejsca na przerwę w trakcie motocyklowej podróży zajrzyj w okolice Tarnowa. Znajdziesz tu gospodarstwa domowe, elementy małej architektury ogrodowej, kapliczki itp. wszystkie ręcznie malowane w tradycyjny sposób. Urzeka mnie ten folklor i choć domów trzeba trochę poszukać, bo nie są skupione w jednym miejscu to z pewnością warto tu przyjechać. Należy jedynie pamiętać, że malowana wieś to nie skansen. Tutejsze gospodarstwa nie prowadzą działalności komercyjnej. Poszanuj więc prywatność mieszkańców i nie wchodź bez pozwolenia na tereny prywatne. O samej historii i technice malowania można dowiedzieć się zaglądając do Domu Malarek lub do Zagrody Felicji Curyłowej.